ترشحات ذهنی حقگو

انتظاری

haghgoo71 — Fri, 23 May 2008 07:10:18 GMT

باسلام و وقت بخیربه تمامی عزیزان

بدون مقدمه به سراغ اولین غزل سال جاری خواهم رفت امید

که مورد توجه تمامی عزیزان قرار گرفته و با نظرات زیبا و دلنشین

چون گذشته .......... در ضمن وبلاگ عامیانه ها با قسمن دوم از طنز تلخ

صادرات بروز شد لطفا در پیوند های همین وبلاگ روی عامیانه های حقگو

کلیک کنید

می تراشم سجده با زنگ قلم ،از ستون سنگی محراب ها

حمد می پاشم به لبخند خدا، تا رکوع دائم مرداب ها

می تنم با تار در نُت های تو، با ردیفی روی درگاه خیال

ساز می کوکم به حکم پنجه ها ، در صدای بی غش مضراب ها

سخت می بارم تورا از چشم خویش ، تا تو هر شب در دلم جاری شوی

باز می پرسی ز چشمانم که کو، آخرین تصویر روی قاب ها

تا درختی می شود احساس من ، در کویر بی رگ دستان تو

سبزهای تشنه هم خشکیده اند ، .... در دل خونابی عناب ها

بر دلم رنگ کبوتر می زنم ، می روی در آخرین بغض حُباب

من میان آیه های یأس و تو، می پری از سوره ی احزاب ها

شعر تر در پیش تو سر می بُرم ، می شوی از دید من آیینه تر

تا ببینی نیش خند درد من ، از نگاه و نیّت سهراب ها

می دوی با اشک شعر تازه ام ، در حصار هق هق ابر سیاه

خسته می ریزی نگاه ساده را، روی لبخند شب مهتاب ها

باز اینجا دل کویری می شود ، می پَرَد از سینه در دستان تو

انتظاری می شود چشمان من ، تا رسد روز حضور آب ها

تصادف

haghgoo71 — Fri, 02 May 2008 12:20:18 GMT

باز هم سلامی به شکوفایی اردیبهشت

دوستان، سروران ، اساتید ، و دوستداران ترشحات ذهنی حقگو

ذهن ناقابل من مدت چهل و پنج روز است که به قول امروزیها هنگ کرده و ارمغانش برای

من شرمندگی از عزیز دوستانی که پیوسته در کامنتهای محبت آمیز شان تقاضای بروز کردن

این وبلاگ را داشته اند بناچار برای رهایی از اینهمه شرمندگی به خاطرات سفری کرده و

به سال یکهزارو سیصد و هفتاد هجری شمسی رفته و از دفتر آن سال واقعه ای حقیقی را

که به ظنز سروده بودم برایتان انتخاب و به محضرشما عزیزان تقدیم میدارم امید که

چون گذشته مورد توجه قرار گرفته وکامنتهای محبت آمیز شما رهگشای ذهن هنگ کرده

من گردد انشاالله

یکی از روز ها با هیبت کار

گذر افتاده بر یکشنبه بازار

گپی با یار و همکار صمیمی

گل صحبت ز اجناس قدیمی

پدر بی پرده گفتا یک سلامی

چنان تیغی که می بُرد کلامی

پس از پرسش ز احوالات همکار

ندائی بر پسر دادش به یکبار

ندایش:گرکه عزمی کرده لازم

بسوی اصفهان گردی تو عازم

بگو تا همسفر باشم شما را

انیسی در گذر باشم شما را

همان روزی که کردم این حکایت

به ظهرش کرده از حکمش حمایت

هزاران خواهش و کردم سوارش

غلامی کرده بر ایل و تبارش

رسیدیم تا جلوی پمپ بنزین

خدادادی به دستش دیده خورجین

مسافر شد خداداد کذائی

به حکم و همت و کار خدائی

خداداد کچل شد مرد همراه

ثنا خوان و دعا گوی و هواخواه

نگفتم ماه دی از سال هفتاد

گذار ما بدین کج راهه افتاد

همان در امتداد راه میدان

شدم عازم به گفتار مریدان

خیابانی به نام شیخ صدوق

سر هر کوچه اش باید زنی بوق

کمی پیش و عقب آسفالت ماری

ژیان قارقارکنان باز شکاری

پلوس سمت چپ از جا در آمد

خداد گفت که عمر ما سر آمد

نه ترمز بود جلو دار و نه فرمون

خداداد هی می گفت یا شاسلیمون

جلو رفت تا بخوردیم توی دیوار

پدر از خواب خوش گردیده بیدار

موتور خورد و خمیرو تکه پاره

خداداد هی می گفت عیبی نداره

پلوس اینجا بود و ماشین جلوتر

طایری سمت چپ خیلی ولوتر

سه تای سالم بودیم با داد و فریاد

خداداد هی می گفت ای داد و بیداد

نه شیشه داره ماشین و نه شاتون

چه خاکی بر سرم دورم ز خاتون

تلیفونی زدم بر مشتی یزدان

به اسماعیل بگو محمود دهقان

میونی راه شده به یال و کوپال

مزاحم قسمتی باشم به هر حال

شده اسمال و حجت عازم شهر

ز دیگر سمت شهر سید اطهر

خلاصه جمع شدند بر دور ماشین

به سرما کرده بودم لعن و نفرین

همه را جمع و جور کردیم به یکبار

ژیان والا نشینی در ونت بار

رسیدم تا دکونی اوستا اصغر

همون اصغر می گفت الله اکبر

ژیان در آسیابی بوده ولله

سه تایدون سالمید الحمدولله

سواری پشت ماشین کل اسمال

ز سرما کرده ما را لال و بیحال

چو بر دروازیی شیراز رسیدیم

پیاده گشته اسمالی ندیدیم

چو صبح آمد خداداد یگانه

بکرده ترمزی بر درب خانه

شده ارث پدر از من طلبکار

به کار خیر خود گشتم ستمکار

به اون گفتم خداداد کذائی

مزن همواره کوس بی وفائی

خلاصه مثل درویشان بی کار

که نقالی کنند از فصل پیکار

میان مردمان گردیده نقال

به کاسبها به زنها و به بقال

چنان افسانه ای باناله می کرد

چه نقالی برای خاله می کرد

کسی گر بی خبر مانده ز آن راز

فقط شاید بُود حافظ شیراز

در پایان به اطلاع دوستان و عزیزان بازدید کننده می رسانم که :

۱-: این مثنوی در سال هفتاد سروده شده که تقریباٌ هفده سال از زمان سرودنش گذشته پس

زبانش کمی قدیمیه

۲- :چون این طنزبا لهجه محلی سروده شده به نظر می رسد که ایراد وزنی دارد ولی ندارد

با تشکر از همه عزیزان همراه

دروغکی ست

haghgoo71 — Wed, 19 Mar 2008 12:01:18 GMT

سلام استاد گرامی ،عزیز همراه ، دوست صمیمی و بازدید کننده گرامی

ضمن آرزوی سلامتی برای شما وخانواده محترم امید وارم در

هر کجای این کره خاکی هستید همواره دلشاد و سرافراز باشید انشالله

باز هم با این تذکر که شما با درج چند کلمه ای نظرات و پیشنهادات خود

همواره دوست و مدد کار من بوده و خواهید بود با یک غزل انتقادی

دیگر در خدمت شما عزیزان همراه هستم

اینجا زبان ماه و ستاره ، دروغکی ست

شادابی ستون و مناره ، دروغکی ست

پای زمان به عقربه هایم نمی خورد

رقص نسیم و عطر بهاره ، دروغکی ست

قی می کند صداقت من را قلم ولی

خوش رقصی کتابت پاره ، دروغکی ست

باید نوشته ای بسپارم به چشم باد

ترسیم خاطرات کناره ، دروغکی ست

گفتی سکانس آخر بازی مصور است

بازی نکن پلان دوباره ، دروغکی ست

گاهی میان زمزمه ی تار و ساز و ضرب

پس لرزه های تار نقاره ، دروغکی ست

بر استعاره های دلم سجده می کنم

هر جا بیان وهم و اشاره ، دروغکی ست

باید میان قوس و قزح پرده تر کنیم

ایام رنگ و شال و قواره ، دروغکی ست

شیطان نشسته چشم خدا سرمه می کشد

شاید قیام پشت هزاره ، دروغکی ست

*********

وباز هم با آرزویی سالی خوش برای همه ی شما

از شما دعوت می کنم با گذری بر عامیانه ها ی حقگو

من را سرفراز نمایید

www.haghgoo72.blogfa.com

می ریزی

haghgoo71 — Sat, 01 Mar 2008 12:31:18 GMT

سلام

سلامی به پاکی غزل به عصمت مثنوی ولطافت رباعی به تو شاعر

به تو استاد و همراه صمیمی به توئی که با انتقاد و پیشنهاد همیشه

مرا مورد لطف و مرهون زحمات خود قرار داده ای باز هم منتظر

ثبت نظرات ارزشمندت هستم

می ریزی از قنوت الفبای زنده رود

از ابر پاپتی به حصار دل کبود

رقصان میان شاپرکانی بگو کجاست

آرامش غروب و هیا هوی صبح زود

پر می زنی ردیف غزل از سرم پرید

کی می جَوّد لبان چلیپایی یم سرود

سرخی کجا و سبزی مهتاب نیمه شب

بی حالی کویر و هوای خجسته رود

اکسیژن لذیذ نفس های تازه ای

پیچیده ای هوای نفس در کلاف دود

گفتی تمام شاپرکانت شنا کنان

رقصیده در کلام سیاهم ولی چه سود

لب می گزی ترانه ی بارانی مرا

می رانی یم به شعر یکی بود نه نبود

امشب ستاره های دلم سرفه می کنند

می پاشد از سیاهی روحم تب صعود

می بینمت میان نمازم نفس زنان

می ریزی از قنوت الفبای زنده رود

بازدید کننده گرامی و عزیز همراه در وبلاگ عامیانه ها

هم با یک عامیانه جدید تقدیمی به محضر مقدس

ولی عصر{ عج } چشم براهتان هستم شما می توانید

در قسمت پیوند های و بلاگ روی {عامیانه های حقگو }

کلیک کرده یا به آدرس

www.haghgoo72.blogfa.com مراجعه فرمایید

در ادامه ی عزا

haghgoo71 — Tue, 29 Jan 2008 21:31:18 GMT

و باز سلامی به بزرگی محرم

**************************

بیا به خلوت قلبم حضور روحانی

که درد خستگیم را فقط تو می دانی

تویی که رمز الفبای باورم هستی

چرا به خلوت اُنست مرا نمی خوانی ؟

ترا به چشمه ی ابیات تازه می بارم

به شعر ابر سیاهم شب زمستانی

میان بغض غزلها به نام پُر حُسنت

خروش قافیه ام ، نه نزول قرآنی

منی که شهره ی عامم به جرم بی کیشی

بگو ز سیل سپاهت عقب نمی رانی

عمود سرد و سیاهی به تلخی رنگم

بکش به رنگ سیاهم حجاب نورانی

شبی که ماه منا را به مکه بخشیدی

هوای آینه پُر شد ز نور ربانی

به حکم کهنه کتابی که گشته جاویدان

توئی که سرور سبز همه شهیدانی

*****************

تا واژه های ساکت و مبهم به گِل نشست

فریاد تند قافیه ها هم به گِل نشست

دیگر قلم به پهنه ی دفتر نمی رسید

دیدی که شعر سرد و سیاهم به گِل نشست

یک آسمان ستاره و حالا شبی سیاه

نوری که در حدیقه ی آهم به گِل نشست

دست تبر به ریشه ی باور نشسته است

شاید غرور سبز نگاهم به گِل نشست

مثنوی

haghgoo71 — Wed, 09 Jan 2008 20:14:18 GMT

ماه محرم ماه پیروزی خون بر شمشیر بر تمامی رهروان حضرتش تسلیت باد

با سلام وعرض تشکر از تمامی اساتید وعزیزان بازدید کننده از ترشحات ذهنی حقگوامید وارم

چون گذشته با بذل نظرات و پیشنهادات خود راهنمای من باشید

شمیم عطر بیداران به هر گلزار می آید

میان موج خارستان گل بی خار می آید

سیه بر جسم صحرا کن به کوه و سبزه و سُنبل

صدای بغض لک لک را قناری داند و بُلبُل

نگاه با غبان گاهی گُل از دستار می چیند

تمام رمز گُل چیدن به هر تکرار می بیند

وهَل مِن ناصرٍ ینصُر به هر برزن نمایان شد

دل قرآن ناطق هم حدیث روزگاران شد

شفق بر کوچه می خشکد طلوع سبز روشن تر

به حکم یاریش عمری سراپا تیغ و جوشن تر

چرا خورشید تابانم به هر دیدار می آید ؟

نگفتی قافله امشب چه ناهموار می آید ؟

دو چشم سنج پُر خون شد دُهل اسرار می گوید

و نی با هق هقی گویا تو را هشدار می گوید

فغان زنگ اشتر را تو دیدی کاروان سالار

دلت از ناسپاسی ها بریدی کاروان سالار

دلِ سجاده اش روشن نگینِِ جوهر خلقت

طبیب عالم هستی چهارم گوهر خلقت

سری پُر غم زبیماران به چشم زار می آید

میان صید صیادان ، چرا بیمار می آید ؟

و بیبی اَختر عالم سخن گوی سخندانان

میان موج اَختر ها به چنگ فوج دجالان

به حکم خطبه ای سوزد همه اسباب مستی را

به زیر پا لگد سازد بساط خود پرستی را

و نور انقلابش تا شود در عالمی افزون

بتابد بر دل انسان بتازد بر سر گردون

که در هر گردش سبزش مسلسل وار می آید

به سوز روز جاویدان که با تکرار می آید

*****************************************************

ازخواندن نظرات و پیشنهادات شما بی نهایت لذت

می برم

برای خواندن و شنیدن عامیانه های حقگو لطفاً به

آدرس www.haghgoo72.blogfa.com مراجعه فرمایید

مثنوی غزل

haghgoo71 — Tue, 25 Dec 2007 23:16:18 GMT

سلام

بعلت بی بضاعتی می خوام شما را به خاطرات ببرم

درست یادمه چند سال قبل زمانی که تازه فهمیدم که

ببا منم یه ذوقی دارم و می تونم شعر بگم چندین سال

بدون اینکه حتی بیتی شعر بگم از دیوان مولانا به غزلیات

حافظ و از هنر نمایی های منوچری به غزلیات خیام و از

آنجا سری به خاجوی کرمانی به هر حال پرش از این کتاب

به آن کتاب تا به خودم اجازه دادم که حالانوبت تمرینه و باید...

زیاد وقت عزیزان را نمی گیرم روزی تمرین مثنوی شبی

غزل و گاهی رباعی و زمانی هم دوبیتی .. مخمس ........

امروز تصمیم گرفتم که از بین کاغذ های آن زمان غزلی

انتخاب کنم و به شما عزیزان تقدیم نمایم همین طورکه ورق

می زدم به این غزل برخوردم درست یادم هست روزی که

می خواستم این غزل را بگم بعد از ظهر تابستان بود در خواب

ناز بودم که از خواب پریدم دوبیت اولش به ذهنم خطور کرد

خودم هم باور نمی کردم چند باربا خودم تکرار کردم تا کاغذ

و قلمی حاضر کرده و نوشتم فکر کنم بیت چهارم و پنجم

دو بیت اولی باشه که به ذهنم اومد که بعد ها فهمیدم این دو

بیت را جوششی می گند و بقیه ابیات را هم کوششی خلاصه

دست پخت من این غزلی شد که تقدیم دوستان و بزرگواران

و اساتید می کنم امید وارم که از تکرار زیاد دلزده نشید و باز

هم با بذل نظرات و انتقادات این حقیر را راهنمایی و ارشاد کنید

****************************

شعر شب

از شرنگ شیره شبنم شاخ شنعانی شکست

اشک بیشه شاخه های شوق پنهانی شکست

برشتاب شرم شبرو شاهدی شد شعر خوش

شعر شیون شبزده شهد دُرافشانی شکست

شیر شمشیری کشید و شال شب شش پاره شد

شیشه های عمر شادی شام طوفانی شکست

شمع شاهد شبچراغ عشرت پروانه گشت

تیشه عشقی شعله پوشان از پریشانی شکست

شاه شهر چشمه ساران پیش چشم شاهدان

شاخ شمشادی شبه شد شان انسانی شکست

گر مشوش گشته باشی خوشدل شوریده پوش

روشنی بخش خموشی شرک شیطانی شکست

بشنو شور شعر حقگو شیر آتش پاره باش

شمس پوشالی نشو شمشیر سلطانی شکست

***********************

نظرات ارزشمند شما را با جان و دل ارج می نهم

ضمناٌ عامیانه های حقگوهم بروزاست آدرس

www.haghgoo72.blogfa.com

یا در قسمت پیوند های همین وبلاگ روی عامیانه های

حقگو کلیک کنید

در این آدرس با یک مثنوی رئیس پسند بروز و

منتظر نقدونظرشما هستم عامیانه ها را علاوه بر خواندن بشنوید

ازپا ننشسته ام که حاضر باشم

ته سفره ی جاهلان عابر باشم

حالا که همه برهنه پا می رقصند

بیچاره منم اگر چه شاعر باشم

فقط سلام

اميد وارم با بذل نظرات اين برادر كوچك را مورد راهنمايي قرار داده

تا كمي ها و كاستي ها ي ترشحات ذهنيم را با كمك شما اساتيد فن به

قله ي كمال نزديك و نزيكتر كنم انشاالله

دوستان عزيز ، بازديد كننده گان و نور چشمانم

اين قطعه در قا لب مثنوي غزل سروده شده كه به علت اوزان

دوره اي مي تواند در قالب چهار پاره هم بگنجد اميد وارم توانسته

باشم گامي هر چند اندك در اين راه خطير بر داشته باشم

مي زنم دل به قصد دلجويي ، تا بچسبم به فرش زير انداز

زير پاي چكاوك زائر ، زير پاي هژير تير انداز

نم نمك ايده هاي تر مي ريخت ، گرد جارو به پنجه ي عاشق

رنگ دستان مثنوي با گل ، بوي كرنا و ضجه ي عاشق

بر حریم رديف تو امشب ، پله ها قاري ازل مي شد

عطر باريدني ترين تكرار ، بر رديف دلم غزل مي شد

پشت چشمان عينك ابري ، در نگاه زمان قدم مي زد

هسته اي از طلوع شيدايي ، لحظه اي با تو را رقم مي زد

كاسه اي سر پراز حكايت با ، دل خيسم اسير حسرت شد

ساده تر شد دلي كه صادق تا ، نقطه اي از نگاه حضرت شد

زير اشك دلم قدم مي زد ، قطره ها بر دل سبو بنشست

لحظه ها را قدح قدح مي شست ، تا به درياي گفتگو پيوست

* * * * * *

كم كمك مثنوي غزل مي شد ، نم نم عاشقانه ام عادت

اشك چشمم تلو تلو مي زد ، هق هق شاعرانه ام عادت

تن به گلدان عاشقي دادم ، ساقه هايم ضريح تو بوسيد

ريشه ها در شروع بيت آمد ، آرزوي ترانه ام عادت

آهوي خسته ام نگاهي كن ، پشت ديوار دلخوشي ماندم

ضامنم مي شوي ، بگو آقا ، هاي و هوي شبانه ام عادت

* * * *

برق چشمان مثنوي حالا ، مي زند بر رديفتان تكبير

نم نمك واژه هاي نو امشب ، مي زند بر ضريحتان تكبير

حلقه در گوشيي يم ببين آقا ، از الفباي كودكي دارم

برف پيري نشسته بر روحم ، بر نگاهم سرودكي دارم

من فراري دلم گريزانتر ، بي پناهي كه بينيم آقا

آمدم لحظه اي بده رخصت ، رخصت شب نشينيم آقا

ضمنا در وبلاگ عاميانه ها هم مي توانيد نيمايي عاميانه

ثامن الحجج علي ابن موسي الرضا {ع} راعلاوه بر خواندن بشنويد

www.aghgoo72.blogfa.com

يا در قسمت پيوند هاي همين وبلاك روي عاميانه هاي حقگو

كليك كنيد با تشكر

صبح دریا

haghgoo71 — Wed, 31 Oct 2007 23:26:18 GMT

سلام دوستان عزیز می خواستم صفه ای جدید

باز کنم و غزل را در پُست جدیدی تایپ کنم ولی

افسوس باز نشد که نشد بناچار دل به دریا زدم و در

پُست قبلی نوشتم هر چه بادا باد امید وارم که از نظرات

دوستان استفاده کنم با تشکر

ضمنا عامیانه های حقگو با نیمایی ثامن الحجج علی

ابن موسی الرضا {َع} بروز شد بخوانید و بشنوید

و لذت ببرید

*****************

نمی گویم بروزم تا نمی پرسی تو حالم را

کجایی ضارب پاسخ نکن زخمی سؤالم را

شدم پابند اشعارت برسم نوچه ها شاعر

به شط شط می برم شعرت پذیری دستمالم را

شبی در اشک خندیدی سحر در گریه ات تر شد

به این چرخان مزاجی ها نبردی خط و خالم را

شبیه شبنم شعرت شبه شد رنگ اشعارم

شمیم شاعری گم شد شرنگی ده خیالم را

به تیر ذهن پویایت شده زخمی تن واژه

غزل در مرهم خون ست ندیدی سوز بالم را

سیه بختی ابیاتم بخورد آسیا دادی

شکستم در حروف اما نگفتی جرم فالم را

نمکدان عروضم تا قناری می کند سرقت

قفس در شعر نو پیچد نماد اتصالم را

شکسته موج من دریا بزن پا روی حقگو تا

رساند ساحل بیتی نفس های مثالم را

تمام بینشت را در دلم امشب الک کردم

نشد غربال خوش بینی الفبای خصالم را

دلم در بیت جامانده به نظم تازه محتاجم

شبستان غزل روشن نزن شور زوالم را

دوستان عزیز سلام

در این مثنوی از اوزان دوره ای استفاده شده

که بعضی از اساتید آن را چهار پاره نامیده اند

باید به عرض برسا نم که این شعر طوری سروده

شده که در هر دوی این قالبها جای دارد یعنی

هم می توان به آن چارپاره و هم مثنوی گفت

بگذریم همین که به ترشحات ذهنی حقگو توجه

دارید بی نهایت سپاسگذارم

صبح دریا نشسته در شعرم ، پاره بیتی به ساحل آوردم

تو نگفتی که معبر مین کو ؟ مثنوی ها حمایل آوردم

ترکشی در کنایه می پیچد

استخوانهای داغ سنگر را

خطبه خطبه به ندبه می گیرد

رمل ساحل خطوط دفتر را

در نماز پرانتزی دیدم

پای مُهرم به پلک سجاده

سوره هایی به پاکی عمران

بر زبان تفنگ آماده

اشک دشمن کلام خمپاره

می زدی با منورت لبخند

می بریدی هزار شاخ ستم

می گسستی هزار بند از بند

تو نگفتی که معبر مین کو ؟

من دخیلی به سنگرت بستم

وستعینوبه صبر می جُستم

گفته بودی برادرت هستم

می زدی دل به ترکش دشمن

نفسی در ثلاله ها می ریخت

بغض ابری خدا خدا می کرد

شبنم از ناف لاله ها می ریخت

می دویدم به نظم تو اما

بیت لنگم شکسته پر می زد

گریه گریه دلم غزل می شد

واژه هایت دم از سحر می زد

لحظه هایی به خلسه ام می برد

آیه ها تا گدار دلتنگی

دسته می شد غروب رؤیا ها

قطعه می شد مدار دلتنگی

تو نگفتی که معبر مین کو ؟

من تو را در ستاره می دیدم

در حصار خطوط جا مانده

کفتری بر مناره می دیدم

گام کفشی به ذهن دالان زد

ای خدا روح کشتیت پر زد

ساک تنها به خانه برگشته

اتفاق بهشتیت سر زد

ناخدا از خدا خبر می داد

کاروانی کبوتر آورده

چنگ تابوت خالی از جسمت

رزم رستم به دفتر آورده

روی دستان زیر پرهایت

سنبُلی از هزاره جا مانده

سبز و قرمز سپید ، این تکه

از لباس ستاره جا مانده

تا نگاهم شقایقی می شد

آسمانت ستاره می پاشید

زیر تصویرو اسم زیباتر

دسته دسته اشاره می پاشید

لطفا با نظرات خودتان این حقیر را برای ادامه راه راهنمایی

و سرافراز فرمایید با تشکر

ضمنا وبلاگ عامیانه های حقگو پذیرای شما می باشد

عامیانه ها را می توانید علاوه بر خواندن بشنوید و لذت ببرید

www.haghgoo72.blogfa.com آدرس

مرا

haghgoo71 — Fri, 26 Oct 2007 01:28:18 GMT

عروج ملکوتی قیصر قرن را به کلیه ادب دوستان این

مرزو بوم تسلیت عرض می کنم. بله دوستان، شاعر بزرگ

معاصردکتر قیصر امین پور به ملکوت اعلا پیوست

روانش شاد

با سلامی به بلندای عرش و پهنای فرش به تمامی

بازدید کنند گان این این وب و طرفداران ترشحات

ذهنی حقگو

امید وارم با نظرات و پیشنهادات خود یاریم کنید

مرا در آبی چشمان خود شنا دادی

نقاب کفر کبودم به ربنا دادی

منی که در تب چشمان تو نخوابیدم

به لرزه های سلامی خمیده جا دادی

نگفته گر چه شنیدم کلام موهایت

شرنگ عشق مجازی بخورد ما دادی

اگر چه سرد و کبودم به چشم گفتارت

سکوت و سادگیم را به ماجرا دادی

به جُرم اینکه نشد خونمان یکی کُشتی

کمی غبار زمینی به خونبها دادی

من از ترانه ی غمگین تو نلرزیدم

که چشم باغ سرودم به آشنا دادی

غزلستاره ی خاموش من ترا می جُست

شبی که رنگ درخشش تو بر سما دادی

منٍ شکسته شکستی به جرم بی کیشی

به غُسل و سُجده ی شکری که در حَنا دادی

شمیم خاطره ام را چه بی اثر کردی

شبی که در تب بغضت مرا شنا دادی

لطفا عامیانه های حقگو را فراموش نکنید

www.haghgoo72.blogfa.com

در این وب عامیانه ها را علاوه برخواندن بشنوید و

نظر بدهید نظرات شما باعث تشویق در ادامه راه خواهد بود

رنگ بیتم

haghgoo71 — Sun, 07 Oct 2007 17:02:18 GMT

با سلام و عرض ارادت خدمت بازدید کنندگان این وبلاگ

پس از مدتها با یک غزل بروزم و منتظر نظرات شما

عزیزان پس بدون مقدمه بسراغ غزل می روم علی یارتان

رنگ بیتم را غزل پس می زند

واژه هم آهنگ نارس می زند

زنده ام از شعر طوفانی اگر

بیت سبزش چشم کرکس می زند

هرچه می تابم طنابی تا ردیف

قافیه طاق مقرنس می زند

می تنم بر چشم مه آلود شب

از غبارش اشک واپس می زند

تا ستایشگاه شیرین غزل

طعنه بر طرح و مُخمّس می زند

می کََنََََم ماه شب از مرداب غم

او هلالش را به اطلس می زند

می کشانم پرده ی شاداب تار

زخمه هم مضراب بی کس می زند

تا چکانم جوهری مصرع نواز

رنگ شعرم واژه را پس می زند

آی اِی درد آشنایان سخن

لاف شعرم را فلان کس می زند

دوستان عزیز امید وارم که عامیانه های حقگو

را فراموش نکرده باشیدپس یا د آوری آدرس

www.haghgoo72.blogfa.com

یا در قسمت پیوند های وبلاگ روی عامیانه های

حقگو کلیک کنید بخوانید و بشنوید و نظر دهید با تشکر