حقگو

رفت تا

haghgoo71 — Fri, 06 Nov 2009 17:19:18 GMT

سلام

رفت تا پرچم او بوی شهامت بدهد

آب را از لب خشکیده خجالت بدهد

رفت تا حاصل احکام خدا جان گیرد

از دل معرفتش روح تو فرمان گیرد

سنگ در زیر نگاهش طبقی دُر می شد

بوی یاس نفسش در همه جا پُر می شد

بازِدریا دل او حایل موجی شده بود

یکنفررزم کنان در پی ی فوجی شده بود

دیو می خواست دلش را به غنیمت ببرد

حاصلِ معرفتش را به پشیزی بخرد

گفت دریای وجودش به سرابی ندهد

حشمت و منزلتش را به حُبابی ندهد

سنگ دل موعظه بشنید ولی آب نشد

دخمه بشاش از این پرتو مهتاب نشد

گل در اندیشه ی پروانه که بی سر شده بود

از تب حادثه خشکیده و پر پر شده بود

موج هر هلهله با موعظه آرام نشد

اسب شیطان به سرود سحری رام نشد

دست گرما تبری برلب عطشان می زد

بر تبِ خسته دلان خنجر پنهان می زد

گفت : درجمع کسی هست که همراه شود

عاشقی هست که دلبسته ی این شاه شود

باز هم همهمه افتاد و دلی آب نشد

هیچکس سنگ صبور دل بیتاب نشد

رفت تا قاصدک از لحظه ی پر پرشدنش

ناله از دل بزند بر غم بی سر شدنش

جان فدا کرده مرادش به غنیمت نرود

تا امامت ثمرش با حکمیت نرود

آی اِی همسفران سجده به مُهرش بزنید

آهِ سردی زجگر بر تبِ ظهرش بزنید

در دل از حادثه تفسیر درازی دارد

وقت تنگ ست و بدل شوق نمازی دارد

رفت تا در تب آیات خدا جان بدهد

تا اَبد حکم خدا بر همه فرمان بدهد

جمع خورشید کشان هلهله زن شیهه کنان

چون که خورشید جهان پر زده در باغ جنان

شد شهیدی که بُود زنده چو آیات خدا

می خورد تا به اَبد رزق ز جنات خدا

رفت تا بر دگران رمز رشادت بدهد

درس آزادگی و درس شهادت بدهد

چی می خواستم ؟

haghgoo71 — Mon, 14 Sep 2009 20:52:18 GMT

سلام

داستانی روایی است که بدین صورت سروده شده خودمن هم

در قالب این شعر مانده ام یعنی مثنوی نیست نیمایی نیست

در هیچیک از قالبهای شعری نمی گنجد حالا چیست فقط خدا می داند

با کمال فروتنی از تمامی عزیزان تقاضای نقدی کوبنده دارم

******

یکی بود یکی نبود تو قصه ها فراونه

زیر گنبد کبود رو همه کس خوب می دونه

توی این جنگل سبزو پر تنش

شب اومد جنگل بیچاره به زیر دامنش

شتره بچه شو گم کرده داره زار می زنه

رو تمومی لحظه ها بوق خبر دار می زنه

کلاغه داد می زنه خبر خبر

دوباره اومده روز درد سر

پیش از این که خرگوشه به سن پیری برسه

پسرِ مییو خا نم پاش به امیری برسه

پیش از این که چلچله دوباره آواز بخونه

قصه ی سکوتشو با غُصه و راز بخونه

شب و روزای خدا

گریه های ناخدا

سر گذاشتن توی لاک

قصه های بی پلاک

گریه های صبح و شوم

شادی های لب بوم

هرکدوم قصه و ماجرایی داشت

قانونِش کتابِ بی چرایی داشت

دو سه تا صبح تا سحر

توی هر کوی یو گذر

گرد ماتم می نشس رو سینه ها

رو دلای بی غمِ آیینه ها

اما در باقی سال

جوجه و ترس شغال

بُزه پشت لونه ها سجده ی مستحب می کرد

بلبله تو می خونه اراذلو ادب می کرد

شب اومد مادر شهر قصه مون حامله شد

کلاغ خبر نگار پاهاش پر از آبله شد

همه جا نذر و نیاز

عمرِ پاینده دراز

ببری جون نذری بَرِمحله ها

عکس گربه میونی مجله ها

کفشای مادره جفت

نه نه با عشوه می گفت

می زنم بار مثل

می یارم قند عسل

گوهرِیکدونه از نسل پری

با مرام و عادل و سخن زری

حکمای جنگلی گفته بودن

دشمنا شون همه آشفته بودن

که اگه دنیا بیاد

می شه آزادی زیاد

همه حیوونای شهر قصه مون برادرن

همگی پیرو جوون سفید و سیا برابرن

اما از بخت سیاه

شبی از شبای ماه

نه نه هه زاییده یک بچه ی تُحث وناقلا

شیطونو بدشگونوظالموبد یومنوبلا

اومده یکسره آدم بخوره

تموم زندگیمون با دلهره

دیگه باید بزنیم سر به جنون

نونمون آب بزنیم تو جوی خون

نکونه دیو سیاهِ پاکوتاه

بخوره از شبمون گردی ی ماه

لونه هامون ظلمات

خالی از آب حیات

توی این روزای سخت

جنگل و شوری بخت

پرچم جنگلیا سگ جویده

روباهه همت جنگل ندیده

کلاغه باز می یاره خبر خبر

دوباره اومده روز دردسر

در پی تورُموخرج زیاد

باباقوری رفته سمت اعتیاد

قورقوری از شوورش طلاق می خواد

روزای عاشقییاش یادش می یاد

بزورِاُردنگی وچوب و چماق

شب پیش از شوورش گرفت طلاق

حالا که تنها شدو تنهایی باید بمونه

کی می خواد حال قوری دربدررا بدونه ؟

مونده تو خرج خودِش

قرو قنبیل و مُدش

سرخرج زندگی

می کنه دوندگی

شبا تو آشپزخونه

گریه زاری می کونه

دوباره کلاغه اومد با خبر

جونِی مردم می رسه گایی به سر

خرسی جون مووای جو و گندمیش رو سرش زار می زنه

قصه ی جوونیا ترانشه داره گیتار می زنه

با خودش حرف می زنه شب تا سحر

می خواد از خدا زن و هفت تا پسر

به خیال معجزه

از حقیقت عاجزه

شب و روزش راهی ی دشتا می شه

به خیالی که دوتاش هشتا می شه

نکونه قربونی ی سکوت بشه

تو جیباش خونه ی عنکبوت بشه

عمری یا کرده شبا افسونگری

تا عروسی بکونه با دُم پری

اما تنها که می شه

صبح فردا که میشه

دیگه باید بمیره تو این خونه

از دو تاش نصفه ای باقی می مونه

کلاغه باز اومده خبر خبر

دوباره اومده روز دردسر

سر می زاره تو گوشم وقت نماز

بابای قناری از ترس جهاز

به کسی اجازه ی سلام نداد

جوابی حرفَما یک کلام نداد

خشکسالی شده تو جوی خونه

شیرینش تروش شده کی می دونه

دختر دُردونه ی شیطون بلا مثلِ آتیش

دیگه باید بزاره زیر سرش جای بالیش

شب و روز داد می زنه تو کوچه ها

کی می یاد فصل بِه و آلوچه ها

صدای کلاغه و خبر خبر

تو گوشم داره ندای دردسر

خبرای داغ دارم تلخ و شیرین

اگه دوست داری کمی پیشم بشین

بچه گرگ و بچه ببر و بچه شیر

توی دام روبهه شدن اسیر

شده سلاخی تن بچه بُزه

ذره ذره مث قاچ خربُزه

روباهه می کنه ناز و دلبری

که منم دُردونه از نسل پری

توی جنگل هر کسی حقی می خواد

قصه ی بچه بُزه یادش می داد

دوباره با نو رفیقش شده جفت

توی آینه با خودش یابه می گفت

مادر من نه نه گربه بود و هَس

که منا کرده چنین یاغی و مَس

نه نه گربه نه نه ی پاک منه

جنگلی چی یا به سینه می زنه

بازم اون کلاغه و بازم خبر

چی بگم دوباره از چشمای تر

می خوره حیله ی تازه ای بگوش

بچه شیطونِ زرنگ و بازیگوش

نون سفره هامونا

خاک حفره هامونا

سنگ قلاب می کنه یه جای دور

پیش پای افعیا با حکم زور

می بینم شبه ولی زوری می گه روز خداس

حسابش از حسابِ جنگلِ سبزمون جداس

نه نه گربه الهی جنگلی قربونت بشه

اومده این روباهه که قاتل جونت بشه

توی این روزای تنگ

کو هوای روز جنگ ؟

شادیهای لب بوم

گریه های صبح و شوم

قصه ی کبوترا که پر کشیدن چی می شه ؟

از خدا اومده تا خدا رسیدن چی می شه ؟

قصه ی آی بی کلاه

ناله ها ی سوز و آه

شب دریاها و قصه ی نهنگ

چی میشه قصه ی شیرا و پلنگ ؟

نه نه گربه بگو جفتم چی شده ؟

چی می خواستم ؟

چی می گفتم ؟

چی شده ؟

***

می دونی جونی نه نه

خَرِما از کُرگی دُمبی نداشت

****

با کمال تواضع منتظر نقطه نظر و راهنمایی شما عزیزان هستم

باز هم آدرس عامیانه ها را یاد آوری می کنم

www.haghgoo72.blogfa.com

هزار دست

haghgoo71 — Fri, 28 Aug 2009 15:01:18 GMT

با سلامی به گرمی شهریور بر شما اساتید ٫ شاعران و پیشکسوتان

امید وارم که بعد مدتها با این غزل بتوانم از نظرات شیوای شما

در راه پیشبرد اهدافم که همان رسیدن به کمال است ...

در می زند حکایت من را هزار دست

با خنجری که روی گلویم نشسته است

زیباپری که تازه رسید از دیار عشق

بُز می شود به باور مشتی خدا پرست

باور نمی کنم که زمستان سردِ سرد

در را بروی شادی و گرما دوباره بست

هر اجتماع ساده که سبزست و بی پلاک

در دفتری بنام شما ٬ یک اشاره هست

دستی زدی به وسعت دریا بخون تپید

پوشیده ای لباس هنر٬ ناخدای پست

مادر زبان هلهله اش زیر لب گزید

مادر تمام هلهله اش در گلو شکست

تا بشکند طلسم زمستان که دیده ایم

سر می زند جوانه ی هستی به کام مست

من لحظه های چیدن گل را سروده ام

دیدی غرورشاعر شعرم به گِل نشست

لطفا عامیانه های حقگو را فراموش نفرمایید

www.haghgoo72.blogfa.com

زنده مرده

haghgoo71 — Sun, 21 Jun 2009 19:52:18 GMT

فقط سلام

ماه مبارک رمضان ، ماه رحمت ،ماه مغفرت وماه برکت

بر همه عزیزان مبارک امید که بتوانیم از برکات این

ماه عزیز استفاده های زیادی ببریم

اگه اون یه روز بیاد عالمو حیرون می کنه

بلبلای خسته رو مست و غزلخون می کنه

می شه اون وقتی می یاد خودم مؤذنش بشم

تو نماز آقا جون پیر عصا زنش بشم

چی مشه اگه خدا غایبا حاضرش کونه

حاضرین غلابی یند آقا رو ناضرش کوند

آخه اون وقتی بیاد قناریا پر می زنند

به تموم عاشقا یکی یکی سر می زنند

توی اون زمون دیگه آشوب و بلوا نداریم

صحبت صد تا یه غاز از نون و حلوا نداریم

...

***************

عارفان نور وجودش را به مستی دیده اند

تا به میلاد سعیدش هر نفس رقصیده اند

آی ای دیو هراس انگیز اینجا مردمان

می به هیهات دگر از جام او نوشیده اند

**************

از نور وجود اونگاهم ، شد ه مست

تا نظم جهان بنور او شد پیوست

عالم همه درولادتش هلهله شد

بس قهقهه زد ، کعبه ترک خورد و شکست

************

سبز نوشتم قرمز شدم

********

موسه ای بودم که عیسایی شدم

بر صلیبت تا چلیپایی شدم

کفر از ایمان من سر می کشد

پر شکستم تا اهورایی شدم

جسم من بر دوش مردم پر زدی

در جهان مرغی تماشایی شدم

باز چنگیزی به خون شد با وضو

محو نیرنگی معمایی شدم

سامری از حکمتت شرمنده شد

بی طلا تمثال زیبایی شدم

بر عزیزان تکیه می کردی چرا ؟

خارو خاشاکی مقوایی شدم

سالها می جوشم از قلب عطش

تا خبر گیری که دریایی شدم

**********

و اما غزل دوم که با وزن دوری

مستفعلن مستفعلن فع لن مستفعلن مستفعلن فع لن

سروده شده است که برای اینکه مخاطب بتواند

ارتباط راحتی با غزل داشته باشد بصورت نیم مصرعی

یعنی

مستفعلن مستفعلن فع لن

که این دو یک مصرع می باشد

یا بند بند تایپ شده است که از این بابت از همه عزیزان پوزش

می طلبم

در حسرتی رندانه رقصیدم

تا تر شود لبخند اجباری

دودی که تا ازحلقه پاشیدم

با اشک چشمانت شدم جاری

جاری شدم بر غنچه ها وقتی

درمتن شب ماهی قدم می زد

با خرس کوچک راه افتادم

تیغی شدم در چشم بسیاری

باور نکن گیجم ولی حالا

در زنده رودت سخت خشکیدم

با ماسه هایت هم ، ترک خوردم

ای اصفهان دروقت بیماری

پاشید اشک از چشم من شاید

تسکین دردی باشمت اما

جنبیده چشمانت منارم را

تا بشکفد لبخند دیداری

در خلسه هایم باز می جُستم

لبخند شادی از لبت خاجو

لب تشنگی هایت نهیبم زد

شاعر مگر از من طلبکاری

رگهای خشکت را جلو رفتم

بر دل نگنجیدم نهیبت را

تا خشک رودت را شنا کردم

لنجان شدی با دشت همواری

خشکم زدی ای شهر شالیها

لنجان من ، بویت ، برنجت کو ؟

کو شالیت ؟ کو مرد شالیزار

کو آیت از تکرار بیداری

در بیشه ات سر گشته سَررفتم

آهنگ شادی در دلم خون شد

کو بوی شبنم ؟ کو اقاقیها ؟

کو بُلبلی در مرز هوشیاری

پس لرزه هایت پیش می بُردم

در برکه ای خشکیده ، سُر خوردم

با جمع ماهیها پلاسیدم

ماهی شدم لب تشنه تر آری

روحی شدم در جسم رودت تا

شهری لجن ، شهری تعفُن شد

بابا شدم شیخ علی ها را

دیدی اسیرم ، دست تاتاری

تیری زدی بر ذکر قلبم تا

در واژه پیچیدم تمدن را

سوراخ قلبم معبری شد تا

گردد کویری خان و سالاری

آبی شدم یکباره کاهی زد

بر پشت او با ناله رقصیدم

پاشیده ام در یزد و رفسنجان

ای قطره هایم در رگت زاری

**************

ضمن تقدیر و تشکر از همه ی عزیزانی که تا این قسمت

تحمل و تامل کردند از تمامی عزیزان خواهشمندم که با

نقدی جانانه این حقیر را تشویق به ادامه راه بفرمایید

عامیانه های حقگو را در این آدرس مشاهده فرمایید

www.haghgoo72.blogf.acom

گهکشان

haghgoo71 — Fri, 17 Apr 2009 07:34:18 GMT

با سلام

باری دیگر کبوتران غزل چین به وجدم آورده و پس از مدتها غزلی

و این بار هم چون گذشته نیازمند انتقادات و پیشنهادات سازنده شما

لحظه ها را بامنت خواهم شمرد

********

کهکشانی به چشم من زُل زد باز شد با سپیده در سحرم

زیر شعری دوپاره لرزیدم آسمانی که تشنه زد به سرم

قطره بر جان خسته برقی زد بی ثمرشد غرور بچگی یم

بوی نارنج در خیالم بود شد اناری تمام بال و پرم

شب به خوابی نمور رقصیدم گوشه ای بی ستاره در دل تو

بی خبر گم شدی به ماهی تا سال گردد دقیقه ی سفرم

گریه تر شد زبان رؤیایم خنده می زد نگاه بی دردت

با خیالی که شِکوِه می ریزم روی دنیای گیج دورو برم

گُــُر گرفتم به شعر بیدارت منفجر شد تمام قافیه ها

عشق جوشید و شد غزل جاری روی بغض کلام بی اثرم

مثل کــُردی که بر کمَر خم زد نقره داغی شدم نگاهت را

یخ زدم با جَدَل به فقهی تا مذهبت شد نشاء بی ثمرم

گفته می شد که بغض دیواری پُشت پس کوچه های سر درگمُ

تا ترَک زد به پای تقد یرم تازه کردی به سوژه ای خبرم

خود کشی می شدم نگاهت تا بر دلم برق تازه ای باشی

مُردو گم شد صدای تاریکی زیر چشمان خیس دربدرم

تکه فالی شدم به حافظ تا بیت سبزی به باورم ریزد

خواجه برنکته ام نشانی زد گم شدم در حکایت سفرم

نظر شما را چشم در راهم

عامیانه های حقگو با یک طنزاجتماعی جدید پذیرای شماست

www.haghgoo72.blogfa.com

اصفهانی که زنده می رودد

haghgoo71 — Fri, 27 Feb 2009 21:10:18 GMT

سلام

ضمن صمیمانه ترین تبریکات نوروزی

شادیتان سرشار نعمتتان به وفور و

در پنا ه خداوند سالی سرشار ازموفقیت و پیروزی برای همه ی شما آرزومندم

غزلی بود و به علت کمبود قافیه با مثنوی ادامه و با غزل بپایان رسید

یعنی خودبخود غزل مثنوی شد

امیـــــد که مورد توجه و پسند شما بزرگان قرار گرفته وچون

گـذشـته این برادر کوچـــک را با نظــــرات و پیشنهـادات خـــــــود یاری فرمایید

*****

ازدمــاغـت که فـیل افتادم ، روی دستـت دوباره کِـزکـــــردم

پشـت دیوار شهر وارونه ، لــرزه ام خــورد و ِوزوِوزکردم

باورت خواب من قدم می زد ، تا غرورت درون من حل شد

تا رسیدم به شهرخورشیدت ، در نگـاهت جِلـزوِلــزکـــردم

در هلالی سی و سه چشمت یا ،اصفهانی که زنده می رودد

ماسه ای چشمه را قدم می زد ، دوده ام خورد و ِقزوِقزکـردم

منحـنی منحـنی شدم خنده ، پاره خـطی به گــــــــریه ام افتاد

بی خبرغُصه ای که لرزیدم ، تشنه در چشمه جزوجزکردم

واژه بر جـان قافــیه زُل زد ، تا غـــــزل خانه اش بکـوباند

قطـره ای مثـنوی بفـرما چون ، کاشفـم گر طلا فـــــلز کردم

کـفش تنگم که تا به تا خوردی ، عـقـربک در دلـم قدم می زد

خنده ام لحظه لحظه می بردی ، تخته کفشی مرا به هم می زد

من کــتانی شـــدم ولی حالا ، بنـــــد سردی که حلــــقه آویزم

مثــنوی حـلـقـه شد طـنابی تا ، لحـظه ها را به باورت ریزم

پشت دیواره ای که لـــــرزیدم ، تشنـگی بوده گر چه سیرابم

تا سرابی شـوم به ابری یا ، قـطـره ریزم به رنگ مهــتابم

رقـص خون بود و راه ناپیـدا ، پینه ای زد به چکــش دستـم

تا دلــم مُرد و تازه فهـمیدم ، غُـصه ها را به قــِصه پیـوستم

شــیر پستــان باورم گـل شد ، قــافیه اجـــنبی پرستی تا ...

بوسه در بوسه شیر مادر را بر، بر لـبانم جریمه بستی تا ...

بـس کـنم تا غــزل شوی شـاید ، قـالبی را دوباره پز کــردم

آش تنـدی که با غزل پختی ، قاشـقم خورد و خِزو خِزکردم

رعشه دررعشه جان من یخ زد ، شد هوایی به آب بینی تا. ..

اعتیـــادی که بر سرم خوردی ، با زبانی مـِلـز مِـلـــز کردم

مُرده ای خواب من رقم کردی، با تنی گــُرکــشیـده رقصـیدم

یخ زدم زنده زنده بی تعبیر ، عاجـزم من که جزو جز کردم

*************

ضمن تقدیر از عزیزانی که تا این لحظه بنده را تحمل کردید منتظرنظرات پیشنهادات

و انتقادات شما خواهم ماند

دراین آدرس با عامیانه ها ی حقگو پذیرای شما عزیزان فرهنگدوست هستم

www.haghgoo72.blofa.com

خ خس خس ته ام

haghgoo71 — Sun, 25 Jan 2009 19:04:18 GMT

سلامی به درخشش خورشید

{ تقویم های تشنه }

کتابی زیبا و ماندگار

از دوست ارزشمند وشاعر گرانمایه جناب آقای

دکتر داود بیات

گـزیده ای از حاصل شانزده سال کار بی وقفه

در قالب سی شش اثر

مجموعه ای در نهایت زیبا و ارزشمند

استقبال شما عزیزان تشویقی خواهد بود تا دیگر شاعران ترغیب به

چاپ آثار خود گردند

شماره تماس برای دریافت مجموعه شعر تقویم های تشنه :

تهران : جناب آقای جواد قنبری02144122208

ملایر: خیابان فخریه کتاب فروشی دهخدا

08512249359 و 09183525009 (آقای فرهاد سلیمی )

تویسرکان: میدان امام کتابفروشی حاج حقیقت تلفن 08524223425

تویسرکان: خ انقلاب جنب شهرداری کتابفروشی پاییزان 09187070207 و 08524241604

سلام

واین هم غزلی از خودم که با تواضع به شما اساتید تقدیم می کنم

************

گـُـم شدم در سکـوت بی مـعـنا ، در تمـنای استخـــوانی که ...

زوزه ای بوی آن نمی فـهـمد ، بی ثمـر، مـنتظـرجوانی که ...

پُـشـت دیوار نامــرادی ها ، می زند دل چکـــاوکــی خـــسته

تا فــروشد نهــال عـمرش را ، بر الـفبای لــقـمـه نانی که ...

مرغ همسایه همچنان غازاست ، ما همان بچه های سرراهی

بی هـویـت میـان مـرد مزار، کی رسد از پدر نشانی که ؟...

مــی بَرَدآشـنـا حـنایم را ، گــیس همـسـایه مــی شود رنگــی

خون سبـزم حرامِ رگهاشان ، مانده ام گـیج این معانی که ...

می دَوَد عــکـــس باوری تنـها ، روی آیـیـــنـه ها به امـــیدی

تـا بریزد حُــباب یـلـدا را ، روی گــرمــای ناتوانــی که ...

عـقـربک ساز طعــنه می کــوکــد ، آفــتی برزمـانه می خنـدد

می نوازد سه تاربی کوکش ، لحظه تا لحظه مرگ آنی که...

از قـماری دوباره می لــرزم ، می پَرَد چــشم غــــیرتم شاید

نیمه شب در صـدای آیاهـا ، می رسد صـبح ارغـوانی که ...

در سکــوتی دوباره می ریزم ، پنـجـه در پنجه نالـه هایم را

تا گـشایـم به معـبـری دیگــر ، راه پر پیـچ زنـدگانی که ...

********************

به امید بهروزی و شادکامی شما امید وارم که این غزل مورد توجه

و پسند شما عزیزان قرار بگیرد، باشد که با نظرات و

پیشنهادات خود این برادر کوچک را یاری فرمایید

یا حسین ابن علی (ع)

haghgoo71 — Thu, 01 Jan 2009 18:19:18 GMT

شبی که ماه تمـامم ، ستاره گلچــین کرد

و جـاهلان هوایی ، حدیث نـفــــرین کرد

به حکم ثانیه ها بر، نوای من عشق است

چرا که دسته گلـش را، فدای آییـــن کرد

ایام شهادت سرور و سالار شهیدان حضرت اباعبدالحسین{ع}بر

تمامی شیعیان و رهروان حضرتش تسلیت باد امید که بتوانیم با

تأسی به آن امام درزمره ی عزاداران خاص حضرتش قراربگیریم

شمـیم عـطـر بیـداران به هر گــلـزار می آید

به گـاه مـوج خـارستان گـلـی بی خار می آید

حریر چشم صـحرا گـر شده ابزار طـاقـوتی

زخون سرخ مردان شد زمینش لعل و یاقوتی

نگـاه باغــبان گـاهی گـل از دستار می چـینـد

تمـام رمـز گـل چـید ن به این تکـرار می بیـند

سفـیر دل زآن سـرورهـمـان تنـد یـس قـــرآنی

حـدیث روزگـاران شــد شب از آیات رحـمـانی

شفق نه ، کوچه می خشکد طلوع سبز روشن تر

به حکـم یاریش عمری سراپا تیـغ و جـوشـن تر

که غرق خون چه خورشیدی عجب بیدار می آید

شـــکــوه قـافــلـه بر نی چـه ناهــــنجـار می آید

دو چشم سنـج پُر خون شد دهُـل اسرار می گوید

و نی نه ، هـق هـقی گویا تو را هشـدار می گوید

فـغـان رنگ اشـتر را نو دیـدی کــاروان سـالار

دلت نه ، چنگ و انگـشتر بریدی کاروان سالار

سـجـود آخر از سـجـاده می ریزد نمــــازت را

میـان دست سـجادی که بیـند چـشـــــم بازت را

ز حُـزن قـلـب بیمارش به چـشـمی زار می آید

بد ست خـیـل بیـمارا ن چــــــرا بیمــار می آید

و یا بانوی اَخــترها سـخـن گـوی سـخـن دانان

که دیده قتل وغارت را به جنگ افزاردجالان

به حکم خطبه ای سوزد همه اسباب مستی را

به زیر پا لگــد سازد بسـاط خـود پرسـتی را

و نـور انقـلابـش تا شـود در عـالـمی افـزون

به بذر دل بیـفشـاند بنـازد بر د لـش گـردون

هـجوم اشـک چشـمـانم مسلسـل وار می آید

به سوز روز جـاویدان که با تکـرار می آید

*********************

و باز هم مثل همیشه با تشکر از عزیزانی که با لطف خود

کامنت محبت به زینت طیع می آرایند متشکرم پس منتظر

انتقادات و پیشنهادات شما هستم

واژه واژه

haghgoo71 — Thu, 06 Nov 2008 18:06:18 GMT

عید غدیر بر تمامی مسلمانان مبارک باد

*************************

در عید علی ز جان و دل گل ریزیم

بر ذکر ولی رنگ تامل ریزیم

خواهم ز خدا که بر ولایش مانیم

گر بر سخنش صبر و تحمل ریزیم

*************************

هر روز دلت چو عید قربان باشد

بر ذکر لبت نوای قرآن باشد

خواهم ز خدا که در منایت بینم

شیطان ز وجود تو پریشان باشد

***********************

صبحت بخیر که نه همه وقتت بخیرو ناز

ای خییری که گشته جنان از تو سرفراز

اینک کلاس درس تو نازم ، شفا شده

بر کوریم ببین و همیشه به خود بناز

****************************

یک همایش به این منم من ها

گفتگو در حجاب برزن ها

تا به خود آمدم عجب دیدم

نقره گم شد میان آهن ها

***********************

دوباره نرگس دل را چراغ باید زد

شبانه عطر سپیدی به باغ باید زد

اگرکه دامن روحم به گرد آلودی

به چشم معرفتم نقره داغ باید زد

**********************************

با سلامی به بزرگان، عزیزان، اساتید ، دوستداران غزل و تمامی

بازدید کننده این وبلاگ، در این غزل از کلماتی استفاده شده که

ممکن است برای بعضی از عزیزان غریبه باشد لذا برای آگاهی

بیشتر توضیح مختصری در این خصوص خواهم داد

در علوم غریبه آورده اند که هر انسان دارای دو همزاد است که یکی را همزاد جنی و دیگری را

همزاد ملکی می گویند که نام محمود با حروف ابجد مساوی نود و هشت و نام همزاد جنیش

حصوش و نام همزاد ملکی او صحائیل می باشد

تومثل باغ غزل واژه واژه انگوری

نه عسگری نه شرابی چکیده از نوری

به جرم تلخی رنگم نظر به من کردی

نه شهپری نه شهیری تو شهد زنبوری

تو از تبار حَصوشی و یا صحائیلی

که نام ابجدیت صد دو کم شده صوری

به هر بهانه زدم فال اسم زیبایت

به شکوه بر دل من زد حریر مستوری

شبی که عاشقیت را به گریه آویزم

بکُش به صبح صلیب این غلام آشوری

میان من تو و اویی دو واژه ناپیدا

بخوان کلام نگاهم نگو که معذوری

تو از قبیله ی ابری که برق چشمانت

هزارو یک شب دل را سبد سبد هوری

به پیش چشم تو یلدای من بهاری تر

بکش به باور فکرم شمیم مسروری

رسیده معشر یا جن به مرز بسم الله

چکیده از لب سبزت نکات دستوری

************************

بیا به پیش نگاهم نِشین و باور کن

پشت لبخند قاب بابا

haghgoo71 — Thu, 11 Sep 2008 19:58:18 GMT

با سلام به تمامی شما عزیزان ،

پس از چند ماه هنگ مغزی

و بآخره آمدن غزلی تازه پس از مدتها

درست مثل بدنیا آمدن کودکی پس از سالهای انتظار و

خوشحالی زائد والصف پدر و مادر

** ** ** **

هق هق من دوباره می ریزد ، روی کاغذ میان باطله ها

خنده اشک بهاره می پاشد ، زیر اخم خدای قابله ها

می چکد بر مدار دلتنگی ، تا بساید سراب خودبینی

لرزه بر جان من نمی افتد ، از هجوم سیاه زلزله ها

پر کشد تا رکوع رؤیاها ، رمز سبحان ربی الچشمت

تا نگاهم به سجده ها بارد ، اشک شادی به حکم نافله ها

پُر شدم از تلی چرا ... اما ، پاسخی در نگاه من خشکید

می شناسی دلی ترک خورده ، از حضور کلام فاصله ها

روی گلدسته های بسم الله ، می نوازم به خط نستعلیق

تا بریزد دلِ منِ خسته ، از فراز تمام سلسله ها

پشت لبخند قاب بابا هم ، خنده با اشک او گلاویز است

تا بگوید حکایت شب را ، از دل بی قرار یکدله ها

پای دل هم برهنه اما من ، پخته ام در لباس خود شاید

بی خبر از غروب آیینه ، در تکاپوی حُرم آبله ها

خاج اول به طعنه بوسیدی ، شهپر دل به جان من افتاد

شاه و بیبی دوان دوان رفتند ،مانده ام در غروب حوصله ها

ثبت نظرات و راهنمایهای شما رهگشای من در ادامه راه خواهد بود

عامیانه های حقگو را در آدرس

www.haghgoo72.blogfa.com

بیست و یکمین شب ماه رمضان

شهادت مولی الموحدین امیر المؤمنین حضرت علی ابن ابوطالب َعَ

بر تمامی رهروان آن حضرت تسلیت باد

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

آنشب غروب شهر شب رنگی دگر بود

شب بود و آن شب فکر شب آشفته تر بود

در شام تیره چشم مخمور شبانگاه

با شبنمی غرق وداع یک نفر بود

شب شرمگین بود از حضور نابهنگام

بیچاره آن شب شهر شرمش بیشتر بود

خورشید شب می خواست فردا را نبیند

شب در تکاپو فارغ از فکر سحر بود

ای کاش گردون از تحرک باز می ماند

یا لحظه هایش بی قضا و بی قدر بود

آن شب چراغ شهر شب می رفت اما

در محضر تاریک شب آسیمه سر بود

هر آن سپیده می زد و نزدیک می شد

شوری به سر در دل شرر وقت سفر بود

با ذکر حق زد پشت پا بر کل عالم

هرلحظه اش بر روی ذات حق نظر بود

یکباره شاید پایه های عرش لرزید

حالا زمین از آسمان شرمنده تر بود

با فُزت رب الکعبه شد در خون شناور

شمشیر زهر آلوده اینجا سر سپر بود

مُهر نماز و سجده و مهراب {حقگو}

شد ماندگار اما جهانی بی پدر بود

اسطوره ی تاریخ دین تا بی نهایت

یک خطه نه عالم علی را مختصر بود

آبان هشتاد و چهار

منتظر حضور شما در وبلاگ عامیانه ها خواهم بود