باز هم سلامی به شکوفایی اردیبهشت

دوستان، سروران ، اساتید ، و دوستداران ترشحات ذهنی حقگو

ذهن ناقابل من مدت چهل و پنج روز است که به قول امروزیها هنگ کرده و ارمغانش برای

من شرمندگی از عزیز دوستانی که پیوسته در کامنتهای محبت آمیز شان تقاضای بروز کردن

 این وبلاگ را داشته اند  بناچار برای رهایی از اینهمه شرمندگی به خاطرات سفری کرده و

 به سال یکهزارو سیصد و هفتاد هجری شمسی رفته  و از دفتر آن سال واقعه ای حقیقی را

 که به ظنز سروده بودم برایتان انتخاب و به محضرشما عزیزان تقدیم میدارم  امید که

چون گذشته مورد توجه قرار گرفته وکامنتهای محبت آمیز شما رهگشای ذهن هنگ کرده

من گردد انشاالله  

یکی از روز ها با هیبت کار

گذر افتاده بر یکشنبه بازار

گپی با یار و همکار صمیمی

گل صحبت ز اجناس قدیمی

پدر بی پرده گفتا یک سلامی

چنان تیغی که می بُرد کلامی

پس از پرسش ز احوالات همکار

ندائی بر پسر دادش به یکبار

ندایش:گرکه عزمی کرده لازم

بسوی اصفهان گردی تو عازم

بگو تا همسفر باشم شما را

انیسی در گذر باشم شما را

همان روزی که کردم این حکایت

به ظهرش کرده از حکمش حمایت

هزاران خواهش و کردم سوارش

غلامی کرده بر ایل و تبارش

رسیدیم تا جلوی پمپ بنزین

خدادادی به دستش دیده خورجین

مسافر شد خداداد کذائی

به حکم و همت و کار خدائی

خداداد کچل شد مرد همراه

ثنا خوان و دعا گوی و هواخواه

نگفتم ماه دی از سال هفتاد

گذار ما بدین کج راهه افتاد

همان در امتداد راه میدان

شدم عازم به گفتار مریدان

خیابانی به نام شیخ صدوق

سر هر کوچه اش باید زنی بوق

کمی پیش و عقب آسفالت ماری

ژیان قارقارکنان باز شکاری

پلوس سمت چپ از جا در آمد

خداد گفت که عمر ما سر آمد

نه ترمز بود جلو دار و نه فرمون

خداداد هی می گفت یا شاسلیمون

جلو رفت تا بخوردیم توی دیوار

پدر از خواب خوش گردیده بیدار

موتور خورد و خمیرو تکه پاره

خداداد هی می گفت عیبی نداره

پلوس اینجا بود و ماشین جلوتر

طایری سمت چپ خیلی ولوتر

سه تای سالم بودیم با داد و فریاد

خداداد هی می گفت ای داد و بیداد

نه شیشه داره ماشین و نه شاتون

چه خاکی بر سرم دورم ز خاتون

تلیفونی زدم بر مشتی یزدان

به اسماعیل بگو محمود دهقان

میونی راه شده به یال و کوپال

مزاحم قسمتی باشم به هر حال

شده اسمال و حجت عازم شهر

ز دیگر سمت شهر سید اطهر

خلاصه جمع شدند بر دور ماشین

به سرما کرده بودم لعن و نفرین

همه را جمع و جور کردیم به یکبار

ژیان والا نشینی در ونت بار

رسیدم تا دکونی اوستا اصغر

همون اصغر می گفت الله اکبر

ژیان در آسیابی بوده ولله

سه تایدون سالمید الحمدولله

سواری پشت ماشین کل اسمال

ز سرما کرده ما را لال و بیحال

چو بر دروازیی شیراز رسیدیم

پیاده گشته اسمالی ندیدیم

چو صبح آمد خداداد یگانه

بکرده ترمزی بر درب خانه

شده ارث پدر از من طلبکار

به کار خیر خود گشتم ستمکار

به اون گفتم خداداد کذائی

مزن همواره کوس بی وفائی

خلاصه مثل درویشان بی کار

که نقالی کنند از فصل پیکار

میان مردمان گردیده نقال

به کاسبها به زنها و به بقال

چنان افسانه ای باناله می کرد

چه نقالی برای خاله  می کرد

کسی گر بی خبر مانده ز آن راز

فقط شاید بُود حافظ شیراز

 در پایان به اطلاع دوستان و عزیزان بازدید کننده می رسانم که :

۱-: این مثنوی در سال هفتاد سروده شده که  تقریباٌ هفده سال از زمان سرودنش گذشته پس

زبانش کمی قدیمیه

۲- :چون این طنزبا لهجه محلی سروده شده به نظر می رسد که ایراد وزنی دارد ولی ندارد

با تشکر از همه عزیزان همراه