و باز سلامی به بزرگی محرم

**************************

بیا به خلوت قلبم حضور روحانی

که درد خستگیم را فقط تو می دانی

تویی که رمز الفبای باورم هستی

چرا به خلوت اُنست مرا نمی خوانی ؟

ترا به چشمه ی ابیات تازه می بارم

به شعر ابر سیاهم شب زمستانی

میان بغض غزلها به نام پُر حُسنت

خروش قافیه ام ، نه نزول قرآنی

منی که شهره ی عامم به جرم بی کیشی

بگو ز سیل سپاهت عقب نمی رانی

عمود سرد و سیاهی به تلخی رنگم 

بکش به رنگ سیاهم حجاب نورانی

شبی که ماه منا را به مکه بخشیدی

هوای آینه پُر شد ز نور ربانی

به حکم کهنه کتابی که گشته جاویدان

توئی که سرور سبز همه شهیدانی

*****************

تا واژه های ساکت و مبهم به گِل نشست

فریاد تند قافیه ها هم به گِل نشست

دیگر قلم به پهنه ی دفتر نمی رسید

دیدی که شعر سرد و سیاهم به گِل نشست

یک آسمان ستاره و حالا شبی سیاه

نوری که در حدیقه ی آهم به گِل نشست

دست تبر به ریشه ی باور نشسته است

شاید غرور سبز نگاهم به گِل نشست