 |
 |
|
| شعر |
|
باز هم سلامی به شکوفایی اردیبهشت دوستان، سروران ، اساتید ، و دوستداران ترشحات ذهنی حقگو ذهن ناقابل من مدت چهل و پنج روز است که به قول امروزیها هنگ کرده و ارمغانش برای من شرمندگی از عزیز دوستانی که پیوسته در کامنتهای محبت آمیز شان تقاضای بروز کردن این وبلاگ را داشته اند بناچار برای رهایی از اینهمه شرمندگی به خاطرات سفری کرده و به سال یکهزارو سیصد و هفتاد هجری شمسی رفته و از دفتر آن سال واقعه ای حقیقی را که به ظنز سروده بودم برایتان انتخاب و به محضرشما عزیزان تقدیم میدارم امید که چون گذشته مورد توجه قرار گرفته وکامنتهای محبت آمیز شما رهگشای ذهن هنگ کرده من گردد انشاالله یکی از روز ها با هیبت کار گذر افتاده بر یکشنبه بازار گپی با یار و همکار صمیمی گل صحبت ز اجناس قدیمی پدر بی پرده گفتا یک سلامی چنان تیغی که می بُرد کلامی پس از پرسش ز احوالات همکار ندائی بر پسر دادش به یکبار ندایش:گرکه عزمی کرده لازم بسوی اصفهان گردی تو عازم بگو تا همسفر باشم شما را انیسی در گذر باشم شما را همان روزی که کردم این حکایت به ظهرش کرده از حکمش حمایت هزاران خواهش و کردم سوارش غلامی کرده بر ایل و تبارش رسیدیم تا جلوی پمپ بنزین خدادادی به دستش دیده خورجین مسافر شد خداداد کذائی به حکم و همت و کار خدائی خداداد کچل شد مرد همراه ثنا خوان و دعا گوی و هواخواه نگفتم ماه دی از سال هفتاد گذار ما بدین کج راهه افتاد همان در امتداد راه میدان شدم عازم به گفتار مریدان خیابانی به نام شیخ صدوق سر هر کوچه اش باید زنی بوق کمی پیش و عقب آسفالت ماری ژیان قارقارکنان باز شکاری پلوس سمت چپ از جا در آمد خداد گفت که عمر ما سر آمد نه ترمز بود جلو دار و نه فرمون خداداد هی می گفت یا شاسلیمون جلو رفت تا بخوردیم توی دیوار پدر از خواب خوش گردیده بیدار موتور خورد و خمیرو تکه پاره خداداد هی می گفت عیبی نداره پلوس اینجا بود و ماشین جلوتر طایری سمت چپ خیلی ولوتر سه تای سالم بودیم با داد و فریاد خداداد هی می گفت ای داد و بیداد نه شیشه داره ماشین و نه شاتون چه خاکی بر سرم دورم ز خاتون تلیفونی زدم بر مشتی یزدان به اسماعیل بگو محمود دهقان میونی راه شده به یال و کوپال مزاحم قسمتی باشم به هر حال شده اسمال و حجت عازم شهر ز دیگر سمت شهر سید اطهر خلاصه جمع شدند بر دور ماشین به سرما کرده بودم لعن و نفرین همه را جمع و جور کردیم به یکبار ژیان والا نشینی در ونت بار رسیدم تا دکونی اوستا اصغر همون اصغر می گفت الله اکبر ژیان در آسیابی بوده ولله سه تایدون سالمید الحمدولله سواری پشت ماشین کل اسمال ز سرما کرده ما را لال و بیحال چو بر دروازیی شیراز رسیدیم پیاده گشته اسمالی ندیدیم چو صبح آمد خداداد یگانه بکرده ترمزی بر درب خانه شده ارث پدر از من طلبکار به کار خیر خود گشتم ستمکار به اون گفتم خداداد کذائی مزن همواره کوس بی وفائی خلاصه مثل درویشان بی کار که نقالی کنند از فصل پیکار میان مردمان گردیده نقال به کاسبها به زنها و به بقال چنان افسانه ای باناله می کرد چه نقالی برای خاله می کرد کسی گر بی خبر مانده ز آن راز فقط شاید بُود حافظ شیراز در پایان به اطلاع دوستان و عزیزان بازدید کننده می رسانم که : ۱-: این مثنوی در سال هفتاد سروده شده که تقریباٌ هفده سال از زمان سرودنش گذشته پس زبانش کمی قدیمیه ۲- :چون این طنزبا لهجه محلی سروده شده به نظر می رسد که ایراد وزنی دارد ولی ندارد با تشکر از همه عزیزان همراه
|
|
+ نوشته شده در
ساعت 15:51 توسط محمود دهقانی |
|
|
سلام استاد گرامی ،عزیز همراه ، دوست صمیمی و بازدید کننده گرامی ضمن آرزوی سلامتی برای شما وخانواده محترم امید وارم در هر کجای این کره خاکی هستید همواره دلشاد و سرافراز باشید انشالله باز هم با این تذکر که شما با درج چند کلمه ای نظرات و پیشنهادات خود همواره دوست و مدد کار من بوده و خواهید بود با یک غزل انتقادی دیگر در خدمت شما عزیزان همراه هستم
اینجا زبان ماه و ستاره ، دروغکی ست
شادابی ستون و مناره ، دروغکی ست
پای زمان به عقربه هایم نمی خورد
رقص نسیم و عطر بهاره ، دروغکی ست
قی می کند صداقت من را قلم ولی
خوش رقصی کتابت پاره ، دروغکی ست
باید نوشته ای بسپارم به چشم باد
ترسیم خاطرات کناره ، دروغکی ست
گفتی سکانس آخر بازی مصور است
بازی نکن پلان دوباره ، دروغکی ست
گاهی میان زمزمه ی تار و ساز و ضرب
پس لرزه های تار نقاره ، دروغکی ست
بر استعاره های دلم سجده می کنم
هر جا بیان وهم و اشاره ، دروغکی ست
باید میان قوس و قزح پرده تر کنیم
ایام رنگ و شال و قواره ، دروغکی ست
شیطان نشسته چشم خدا سرمه می کشد
شاید قیام پشت هزاره ، دروغکی ست ********* وباز هم با آرزویی سالی خوش برای همه ی شما
از شما دعوت می کنم با گذری بر عامیانه ها ی حقگو
من را سرفراز نمایید
|
|
+ نوشته شده در
ساعت 15:32 توسط محمود دهقانی |
|
|
سلام
سلامی به پاکی غزل به عصمت مثنوی ولطافت رباعی به تو شاعر به تو استاد و همراه صمیمی به توئی که با انتقاد و پیشنهاد همیشه مرا مورد لطف و مرهون زحمات خود قرار داده ای باز هم منتظر ثبت نظرات ارزشمندت هستم
می ریزی از قنوت الفبای زنده رود
از ابر پاپتی به حصار دل کبود
رقصان میان شاپرکانی بگو کجاست
آرامش غروب و هیا هوی صبح زود
پر می زنی ردیف غزل از سرم پرید
کی می جَوّد لبان چلیپایی یم سرود
سرخی کجا و سبزی مهتاب نیمه شب
بی حالی کویر و هوای خجسته رود
اکسیژن لذیذ نفس های تازه ای
پیچیده ای هوای نفس در کلاف دود
گفتی تمام شاپرکانت شنا کنان
رقصیده در کلام سیاهم ولی چه سود
لب می گزی ترانه ی بارانی مرا
می رانی یم به شعر یکی بود نه نبود
امشب ستاره های دلم سرفه می کنند
می پاشد از سیاهی روحم تب صعود
می بینمت میان نمازم نفس زنان
می ریزی از قنوت الفبای زنده رود
بازدید کننده گرامی و عزیز همراه در وبلاگ عامیانه ها هم با یک عامیانه جدید تقدیمی به محضر مقدس ولی عصر{ عج } چشم براهتان هستم شما می توانید در قسمت پیوند های و بلاگ روی {عامیانه های حقگو } کلیک کرده یا به آدرس www.haghgoo72.blogfa.com مراجعه فرمایید |
|
+ نوشته شده در
ساعت 16:2 توسط محمود دهقانی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
شاعرم . نه نکته پرداز دلم در کلستان غزل خاک و گلم نیست شعرم لایق طبع شما مرثیه خوان دل بی حاصلم |
| نوشته های پیشین |
|
اردیبهشت 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 |
|
RSS
|